Instytucje
 
 
 
 
 
 
 
PO KL – informacje podstawowe cd
 
Główne różnice we wdrażaniu Programu Kapitał Ludzki w stosunku do okresu 2004-2006:
 
-
podział Programu na komponent centralny (zarządzany na poziomie krajowym - Priorytety od 1 do 5) i regionalny (zarządzany na poziomie województwa - Priorytety od 6 do 9), co oznacza większy udział regionu w kształtowaniu polityki wdrażania EFS;
-
zasada "jeden program - jeden fundusz" (skoncentrowanie wszystkich środków EFS w jednym programie umożliwi jego spójne i skoordynowane zarządzanie);
-
maksymalna stopa współfinansowania z EFS podniesiona do 85% (w ramach programów realizowanych w latach 2004-2006 udział środków Unii Europejskiej wynosił 75%);
-
zasada n+3 przez pierwsze trzy lata wdrażania (zasada ułatwiająca dotrzymanie terminu na rozliczenie przyznanych środków);
-
innowacyjność i współpraca ponadnarodowa włączone w główny nurt EFS;
-
bardziej elastyczne zasady wdrażania (m.in. poprzez zmniejszenie ilości dokumentów wymaganych od projektodawców).
 
W ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki instytucje chcące realizować projekty na rzecz rozwoju rynku pracy będą mogły pomagać:
 
1) osobom bezrobotnym i biernym zawodowo
 
W latach 2007-2013 na wsparcie osób pozostających bez zatrudnienia przeznaczono najwięcej środków. Zgodnie z zapisami Programu, osoba bezrobotna to nie tylko osoba zarejestrowana w urzędzie pracy. Oferta pomocy skierowana do tej grupy może obejmować m.in. szkolenia, pośrednictwo pracy i poradnictwo zawodowe, staże, praktyki zawodowe oraz tworzenie nowych miejsc pracy.
 
2) osobom znajdującym się w szczególnie trudnej sytuacji na rynku pracy
 
Wsparcie w ramach Programu skoncentrowane jest w szczególności na wybranych grupach docelowych, które doświadczają największych trudności związanych z wejściem i utrzymaniem się na rynku pracy. Grupy te obejmują m.in.:
 
-
osoby młode (do 25-tego roku życia), które nie posiadają doświadczenia zawodowego oraz kwalifikacji koniecznych do znalezienia zatrudnienia;
-
kobiety (w tym zwłaszcza matki samotnie wychowujące dzieci);
-
osoby po 45-tym roku życia mające trudności z dostosowaniem się do wymogów modernizującej się gospodarki;
-
osoby długotrwale bezrobotne, których reintegracja z rynkiem pracy jest najbardziej czasochłonna i wymaga zastosowania różnorodnych instrumentów aktywizacyjnych;
-
mieszkańców obszarów wiejskich, których dotyka zjawisko bezrobocia ukrytego i dla których istotne jest tworzenie warunków do zatrudnienia w sektorze pozarolniczym, a także dostarczanie zachęt dla poszukiwania pracy poza rolnictwem.
 
  <- wstecz   dalej ->  
 
 
 
 
Na skróty
 
 
 
 
     
Copyright © British Centre 2009
 
main